Het gastenboek

Wil je ons graag jouw verhaal vertellen?

Het gastenboek


Wil je ons graag jouw verhaal vertellen?
Laat dan hieronder zeker een berichtje achter in ons Gastenboek!


Groetjes,
Het La Madrugada-team


Liesbeth Baeten - 01-01-1970


Ik wilde de baby het tempo laten bepalen bij/van de geboorte. Dus wilde ik bevallen met een vroedvrouw, zonder gynaecoloog. De plaats mocht wel in een moederhuis zijn waar alles bij de hand is. Een vriendin raadde me La Madrugada aan, een stel zelfstandige vroedvrouwen, die naadloos samenwerken. Wat ik wilde, werd zo veel meer. We gingen op consultatie elke paar weken en leerden samen (de papa en ik) ontzettend veel. Voor de papa werd alles zo veel werkelijker en tastbaarder dan dat het ooit bij een gynaecoloog zou zijn geweest. Hij wist wat er gaande was, wat hij kon doen, beter niet deed. Zijn concrete rol werd door het begeleidende team van vroedvrouwen absoluut veel waardevoller. Ik vond het heerlijk om gewoon minutenlang naar onze dochter haar hartslag te luisteren (liever dat dan even vluchtig naar een echo te kijken, al is dat natuurlijk ook fantastisch). Ik voelde me klaar en gerustgesteld door de 'dry runs' die we deden rond bevalling, borstvoeding, omgaan met weeën, .. En dan de bevalling.. Heel spannend om het wachtnummer te bellen en te horen wie van wacht was, wie het zou doen met ons. (We kenden hen alle vijf van onze consultaties). Het was Krisje. Ik zal het verhaal niet te lang maken, want het duurde lang. Weeën begonnen in kerstnacht, duurden traagjes de hele kerstdag, versnelden tegen de avond. Ik ging in bad, de papa noteerde de tijd, het bleef gaan. Krisje kwam voor het eerst rond 23u. Verstreken, 1cm opening. Ze ging weer weg. Hevige weeën. Tussen 2 en 3 kwam ze terug, ze voelde. 7cm. Nu gaan we, zei ik. Dat is goed, zei zij. Ze reed ons voor, gingen via de spoed, waren helemaal alleen precies. We installeerden ons, ik in bad. Nog meer weeën. Pas om 6u mocht ik persen. Mijn water brak. Ik voelde het, Krisje zei het op hetzelfde moment. De papa zat erbij in verwondering. Krisje was kordaat, totaal aanwezig, totaal op haar plaats, voelde alles perfect aan, leidde, liet het gebeuren. En dan was ze er, onze dochter. Anderhalf uur later 26/12, 7u29. Ik pakte haar aan, legde haar op mij, in geen tijd was ze droog, mutsje op, laken erover. Even rusten en dan zelf naar de borst laten gaan. Na het drinken bij de papa. Mama mag zich wassen, Krisje helpt, de nachtzuster maakt een proper bed. Naadloos, zoals ik al zei. Alles was perfect gegaan: zonder verdoving, niet geknipt of gescheurd, intens beleefd, volledig op het natuurlijke tempo. Dat zijn allemaal pluimen voor de vroedvrouwen van La Madrugada, zij hebben het verschil gemaakt, mij dapper gemaakt, ons ingewijd. En dan was er nog de nazorg, of ja, de ‘opstart’. We zijn meteen dezelfde dag weer naar huis gegaan. Krisje was er dagelijks de weken erna. Borstvoeding, geboortegewicht, praatjes maken, antwoorden geven, vragen, voelen, kijken, helpen, er zijn. En dan langzaam loslaten. Het is meer dan twee jaar later ondertussen en ik zou nog steeds niets echt niets anders doen. En zij? Zij hebben gewoon ‘hun werk’ gedaan.

Daphne - 07-04-2017


Gisteren een heerlijk ontspannen zwangerschapsmassage gehad bij Andrea. Ik voelde me meteen goed bij Andrea, ze legde me goed uit wat er zou volgen wat ervoor zorgen dat de ontspanning vanaf minuut 1 kon beginnen. Het voelde heerlijk om alles even los te kunnen laten en gewoon 100% te kunnen genieten. Dit lukte -ondanks ik een controlefreak ben en de dingen niet kan loslaten- wonderwel vrijwel meteen. Wat ook heerlijk was, was terug op mijn buik liggen dankzij de massagetafel met uitsparingen. Mijn kleine snuit vindt het namelijk niet zo fijn als ik gewoon op mijn buik lig, maar nu was het dus helemaal geen probleem. Gedurende het ganse massage-uur heb ik mijn baby ook continu voelen bewegen, ik was dus echt wel rustig en ontspannen!
Ik ben er helemaal zen buiten gestapt en deze modus heeft zich de ganse dag nog verder gezet.

Zeker een aanrader! Heerlijk!



sofie VdW - 01-01-1970


Via een bevriend koppel kwamen we bij La Madrugada terecht voor haptonomie. De sessies zijn heerlijk ontspannend en leuk, een echte aanrader!. We kregen een aantal leuke technieken om contact te leggen met onze baby in de buik. Elke keer kwamen super relaxed buiten :-).
Ook de sessies over arbeid en bevalling en borstvoeding waren top! Met veel geduld en oneindig veel info werd alles zo goed uitgelegd dat we ons helemaal voorbereid voelden voor de bevalling. Ook de vele tips over de borstvoeding komen goed van pas.
La Madrugada is een toppraktijk met zalig lieve mensen die heel toegewijd zijn en met het hart op de juiste plaats!

Bedankt voor alles!



Evy Kempenaers - 01-01-1970


Tien december tweeduizend zestien. 11u53 's middags. Een reuzegroot pakje geluk van 3.730 kg en 52 cm. Afgeleverd op een roze wolk. Helemaal en volledig. De liefste, schattigste en leukste baby ooit geboren, natuurlijk

De laatste loodjes wogen zwaar, erg zwaar. Ik wist dat een zwangerschap na een rugoperatie en als chronische pijnpatiënt niet evident zou zijn, maar de laatste weken waren mijn tanden stilaan stukgebeten. De rek was op. Maar op het moment dat ik aan de alarmbel zou gaan trekken en over een inleiding nadacht, hadden mijn hoofd, mijn lijf en de lieve dochter in mijn buik alle signalen begrepen en kwam er na een bezoekje aan de vroedvrouw alsnog 't een en 't ander spontaan in beweging! Uiteindelijk een dag of vier te vroeg, al voelde het aan als een week of twee te laat.

Tijdens mijn zwangerschap had ik vaak met een klein hartje naar de bevalling uitgekeken, omdat ik niet kon inschatten hoe mijn rug zou reageren in het heetst van de strijd. Een keizersnede wilde ik vermijden, omdat ik er door mijn rugproblemen amper van zou kunnen recupereren en tijdens het overleg met een anesthesist, bleek een epidurale verdoving niet onmogelijk, maar toch ook weer niet zo evident, wegens de bouten en schroefjes in mijn rug. Hoe dichter mijn bevalling naderde, hoe meer ik dus overtuigd was van een zo natuurlijk mogelijk scenario. Met zo weinig mogelijk gedoe. En dus zou ik met een eigen vroedvrouw werken, vanaf begin tot eind. Niet ter vervanging van een ziekenhuis of gynaecoloog, maar wel als extra. Iemand die mijn medisch dossier van tevoren zou kennen en zich niet over drie verloskamers tegelijk zou moeten ontfermen.

Prima keuze. Ik had voordien verschillende consultaties over ademhalingstechnieken en natuurlijke pijnbestrijding gevolgd bij de verschillende vroedvrouwen van La Madrugada, dus waren ze ook allemaal op de hoogte van mijn fysieke voorgeschiedenis en wensen. Toen ik die nacht na enkele uren afzien doorkreeg dat het ditmaal om echte weeën ging, belde mijn man naar het noodnummer van de praktijk. Vroedvrouw An Struyf was van wacht en kwam naar ons toe. Vanaf het moment dat zij er was, voelde ik mij dubbel ondersteund en in veilige handen. Geen moment week ze nog van mijn zijde. Mijn man, de vroedvrouw en ik zagen samen de zon opkomen, terwijl ik op de zitbal zat, op handen en knieën naar de badkamer kroop, of even op bed ging liggen. Door haar begeleiding kon ik tot op het laatste moment thuisblijven en kon mijn man echt mijn man zijn, in plaats van ervaren spoedverpleegkundige van dienst. Ook voor hem een heel groot verschil dus.

Dat mijn man voor de perfecte sfeer zorgde, heeft er ook zeker toe bijgedragen dat ik rustig bleef. Zachte muziek op de achtergrond, een nachtlampje in de slaapkamer, zicht op onze verlichte tuin, een glas water en veel lieve woorden. Ik werd de hele nacht aangemoedigd, ondersteund, gemasseerd. Ik het lijf en hij het hoofd. Iemand moest tenslotte helder en creatief blijven nadenken. Urenlang. Geen seconde voelde ik mij alleen, wanhopig of aan mijn lot overgelaten. Integendeel, ik geraakte in een cocon. Ik keerde helemaal in mezelf en ademde zo goed mogelijk doorheen elke wee. In stilte en met totale concentratie. En vol vertrouwen. We zouden dit samen doen. Wij, mijn man en ik als topteam, en met mijn eigen vroedvrouw aan mijn zijde.

Pas op het laatste moment stapten we in de auto richting Sint-Vincentius ziekenhuis. Ik mocht meteen naar de verloskamer en kon afwisselen tussen de zitbal, het bad en de baarkruk. Ondertussen was ook Ans stagiaire erbij gekomen, dus het werd zowaar gezellig op de kamer met ons vieren. Maar wel eentje met een minimum aan woorden. Mijn enige manier van communiceren, was mijn pink uitstrekken als er een wee aankwam. Meer energie had ik niet over, maar mijn man begreep mij ook zonder woorden.
Ik ben echt ontzettend blij met hoe die hele nacht en ochtend verliep. Wanneer mijn vroedvrouw met haar haptonomische aanrakingen over mijn rug en benen streelde, voelde ik veel van de pijn en spanning van mij afglijden en overviel me een gevoel van geborgenheid. De combinatie van mijn lieve man en een vroedvrouw aan mijn zijde, was als een samenspel van liefde en kennis en kunde. Heel bijzonder. Ik had me niet beter kunnen omringen.

Na een uur of dertien en vanuit een totale overgave en ongekende oerkracht kwam onze kleine meid ter wereld. Liggend op mijn linkerzijde en puur natuur. Tien vingers en tien tenen, alles erop en eraan. Helemaal gezond. Haar eerste kreet was luid en overtuigend en haar mondje en gezichtje al even expressief als het mijne.

Het is een schatje en ik ben oneindig dankbaar voor hoe onze kleine meid geboren is. Van zo'n scenario kon ik alleen maar dromen en dat het zo gelopen is, gaf mij een gigantische boost aan zelfvertrouwen. In mezelf en in mijn lijf. Misschien tijdelijk, misschien hormonaal, misschien contextueel, maar ik was apetrots op mezelf. Welkom op de wereldbol, lieve Pippa! Welkom op mijn roze wolk.



Veerle Heiremans - 01-01-1970


Zeven jaar na de geboorte van onze eerste zoon werd ons familiegeluk in april 2017 vervolledigd met een klein wonderbroertje. We hoefden alvast geen twee keer na te denken om Andrea opnieuw te contacteren voor kraamhulp aan huis. De warme herinneringen aan haar professionele en zeer menselijke bijstand na de eerste geboorte borrelden meteen op. Na zeven jaar waren we zelf terug veel vergeten en waren we natuurlijk benieuwd naar de laatste technieken. Ook nu heeft Andrea ons echt fantastisch geholpen. Haar borstvoedingstips waren top, op alle grote en kleine vragen komt een helder en nuttig antwoord en dankzij haar uitgebreide netwerk kon ze ons telkens doorverwezen naar de geknipte persoon of instantie, van osteopaat tot babycentrum. En ze doet dit allemaal duidelijk vanuit het hart, met een heerlijke mengeling van kordaat advies en oprechte betrokkenheid. Als er ooit nog een derde kindje zou komen, twijfelen wij geen seconde: Hallo, Andrea? Lang geleden weer, hé. Blij je terug te zien!
Veerle & Christophe



Rianne - 01-01-1970


Lieve Andrea en collega's. Met een stil dankbaar en verwonderd gevoel kijk ik terug op mijn zwangerschap, arbeid en bevalling dankzij jullie liefdevolle ondersteuning en begeleiding! Ik weet nog dat mijn gynaecoloog me erop attenteerde dat er ook een vroedvrouwenpraktijk was waar ik me kon laten opvolgen. Ik nam een kijkje op jullie website en besloot een afspraak te maken..."Van die keuze heb ik geen spijt gekregen. Mijn arbeid en uiteindelijk de bevalling gingen zeer vlot. Ons meisje was er voor mijn gevoel na een paar weeën. Ik heb nooit echt spanning of stress gehad voor de bevalling, maar toen mijn arbeid goed op gang was en jij Andrea bij ons thuis kwam voelde ik me direct gerustgesteld, vond dat heel bijzonder en was er erg blij mee. Je bemoedigende woorden en rust die je uitstraalde gaven mij het gevoel dat ik volledig mijzelf kon zijn tijdens de bevalling! Klinkt misschien raar maar jouw kordaatheid en zekerheid tijdens mijn bevalling waren precies wat ik nodig had. Hierdoor had ik steeds het gevoel, het komt goed! en dat kwam het ook! Bijzonder dat je bij dat kostbare moment in ons leven aanwezig was,! Heel erg bedankt voor je liefdevolle begeleiding en praktische ondersteuning, jullie hebben een prachtig beroep! Ook een merci aan je collega's die me opvolgden tijdens de consultaties. Ik wens jullie nog veel mooie momenten toe in jullie werk als vroedvrouw!

Veel liefs, Rianne



Aline - 04-03-2017


De zwangerschapsmassage bij Andrea is fantastisch. Een heerlijk moment van ontspanning en een verademing voor de rug, zeker naar het einde van de zwangerschap toe! Ook de ademhalings-en relaxatieoefeningen zijn een aanrader. De infosessies zijn nuttig en een fijn moment om alle vragen en bezorgdheden te bespreken. Benieuwd naar onze grote dag en blij dat er iemand van La Madrugada klaar zal staan om ons bij te staan!



Wendy - 09-11-2016


Zwangerschapsmassage!
Afgelopen week heb ik mogen gaan genieten van een massage van Andrea. 28 weken ver en met genoeg spannende dagen achter de rug, was deze massage een deugddoend ontstress-moment! Voor de twijfelaars: gewoon doen en genieten - ik loop na een week nog steeds nagenietend rond!

Groetjes Wendy



Stefanie Van Looy - 02-11-2016


Mijn reisverhaal van ongeveer 17 weken met La Madruga

"Er was eens..."

Elke donderdag sinds 7 januari word ik eventjes stil, krijg ik een warm gevoel, moet ik soms een traantje wegpinken en verschijnt er zo een ongelooflijk domme lach op mijn gezicht die ik de rest van de dag niet meer wegkrijg.. Elke donderdag opnieuw, nu al voor de 4e keer, geniet ik nog na van de nacht waar mijn arbeid gestart is en van onze bevalling in het ziekenhuis.

Ons verhaal start op 23 september 2015, waar wij voor de eerste keer hartelijk zijn onthaald geweest door Anja. Met 26 weken en 4 dagen zwangerschap stonden er nog wel wat weken op de teller, maar het einde leek toch snel te komen en de onwetendheid leek met de weken alleen maar te groeien. Want wat wisten wij nu van arbeid en bevallen, en nog straffer, van mama en papa worden en zijn?

De gynaecoloog zeggen we gedag en op regelmatige basis gaan we bij La Madrugada op bezoek. Een fijne sfeer, een fijn vertoeven, los, op het gemak... een echt "thuisgevoel" elke keer op nieuw, bij elke vroedvrouw/"vroedvrouw-man! Wat was het zo fijn: iemand maakt tijd voor ons, geeft een duidelijk uitleg over het wat en hoe, maar vooral ook het waarom. Iets wat ik zelf enorm heb geapprecieerd, informatie dat mij een beeld gaf van wat er allemaal aan het gebeuren was in mijn lichaam, wat moeder natuur allemaal zo mooi geregeld heeft, maar ook wat er mij nog zou te wachten staan tijdens te bevallen. Deze informatie en de passie en gedrevenheid van het team hebben gemaakt dat ik (nog) positiever in mijn schoenen stond en van elke moment zwangerschap en arbeid EN bevalling genoten heb. Ook al konden we ons wondertje niet meer zien op een echo, de onderzoeken waren een lust voor ons inbeeldingsvermogen, want door de uitleg konden we ons levendig een beeld vormen van wat er in mijn buik afspeelde. Zo zal ik het geluid van de navelstreng nooit vergeten! Een geluid dat elke verbeelding tart!

Met 37 weken kwam de eindstreep in zicht, hoewel ik er ontzettend van genoot, begon mijn nieuwsgierigheid toch wel te verlangen naar het einde! Want hoe zou onze kleine meid eruit zien, hoe zou het allemaal gaan lopen, Veel mensen vroegen mij "En? Ben je er klaar voor?" Ik heb dit altijd een vreemde vraag gevonden, want hoe kan je klaar zijn voor iets waarvan je niet weet wat je te wachten staat? Wat ik wel wist, was dat ik me er allemaal OK bij voelde. Klinkt het niet dan botst het wel en weten dat er een prachtteam klaar staat om mij door heel de reis te begeleiden niets waar ik me zorgen over moest maken, alles was in kannen en kruiken!

De 40 weken kwamen er met rasse schreden aan, maar nog steeds niet. "Voel je al iets? Heb je al voorweeën?" Iedereen zat op het puntje van zijn stoel, iedereen leefde mee! Want rond Kerstmis zou ze geboren moeten worden. Maar ze zat goed, ze voelde zich goed. net als mezelf, ik genoot nog met volle tuigen van de elke dag, want elke dag kon de laatste zijn! Maar daar dacht onze dochter anders over, waarom al komen als het hier nog heerlijk vertoeven is. Ieders geduld wordt op de proef gesteld en de schrikt begint toch te komen als je dan toch terug naar de gynaecoloog moet, er gesproken wordt over inleiding, Maar dan komt Krisje met mijn verlossende "to do": Ga naar de apotheek, koop wonderolie en meng dit met *xxxxx* (ik ga het geheime recept niet verklappen :D).. zo gezegd, zo gedaan en we klinken erop en genieten in de zetel van wat we nu pas beseffen: ons laatste moment onder ons twee.

Ik ben eventjes in bed gaan liggen, maar besef al snel dat die moeite tevergeefs is: ik neem een dons, kussen en leg me lekker in de zetel, kies een goede film uit, dim het licht en laat mijn ventje heerlijk verder slapen. Lekker op het gemak, de gerustheid zelve, met de ademhalingstips die ik van Andrea kreeg passeert de nacht. 6uur vond ik uiteindelijk een menselijk uur om zowel de man des huize als de wacht van La Madrugada wakker te maken. Was dit nu wat ze weeën noemen? Is dit het moment dat ik moet bellen? Een tip: niet over nadenken, gewoon genieten van wat er allemaal aan het gebeuren is, iedereen zegt het en ik bevestig het ook weer: je weet wel wanneer je moet bellen. En zo staat Tom voor de deur, de rustheid zelve en met net die tips die ik nodig heb om mijn ongemakken te bestrijden. De tijd passeert, afwissel van de wacht en ook Andrea helpt me om lekker in mijn cocon te komen en te blijven. Ik hoor haar praten met Steven over van alles en nog wat, maar ik zou niet weten over wat. Hetgeen wat ik wel weet, is dat mijn wederhelft zich ook op zijn gemak voelt en niet het vijfde wiel aan de wagen, en dat geeft mij ook weer dat heerlijke gevoel. Alsof het de gewoonste gang van zaken is.

Eens in het ziekenhuis gaat het allemaal zo snel en ligt Emma in onze armen nog voor ik het goed en wel besef. Een roes die over me heen komt, een gevoel dat niet te verklaren valt, een gevoel dat ik koningin op aarde ben, niets dat ons nog kan overkomen.

Ik besef het allemaal pas later, hoe natuurlijk en hoe vlot het gelopen is. Voor sommige buitenstaander klinkt het allemaal maar raar maar ik heb gewoon, instinctief en met hulp van Andrea de wetten van de natuur gevolgd en de natuur zijn gang laten gaan. Het is ook maar pas achteraf dat mijn frank valt: het is zelfs niet in me opgekomen dat er nog iets bestond als epidurale.

Ik mag misschien mijn handen kussen voor hoe het verlopen is, maar het is maar wat je er zelf van maakt!! En met de ondersteuning van La Madrugada is het onvergetelijke beleving waar ik onmiddelijk terug voor teken!!

Wat ik nog het moeilijkste vond aan heel de reis: de weg van de living naar de bevallingskamer. Een weg die heel veel energie vroeg en lang leek te duren. Maar ook daar bestaat een oplossing voor: volgende keer blijven we lekker thuis!

27 januari 2016, we wuiven Andrea uit. 9 keer is ze bij ons thuis geweest om ons bij te staan met raad en daad. Op dit moment besef je het maar weer ten volle: een vroedvrouw is toch dat tikkeltje meer.de wijze vrouw met ervaring en kennis! Dankjewel voor die bemoedigende woorden, de schouderklop, de bevestiging dat we het goed deden als mama en papa.. Je hebt ons klaargestoomd om ons op eigen benen te laten staan door ons simpelweg zelfvertrouwen te geven, ons te laten genieten van alles en ons te laten beseffen dat instinct een goede leidraad is want "eh, het is OK om."

Dankjewel! Gewoon dankjewel voor ALLES: het gevoel dat je ons gaf, de geweldige (soms verlossende) tips, We kijken er naar uit om terug ons reis te starten bij La Madrugada!!

"En ze leefde nog lang en gelukkig"



Sarah - 01-01-1970


Net geen twee weken geleden werd Leon geboren, exact zoals ik het op voorhand stiekem in mijn gedachten gedroomd had: 's nachts, thuis, terwijl zijn zus boven lag te slapen en in bad. En met mijn lief lief en Tom & Andrea erbij. Ik zou het zo overdoen. http://sarahindestad.blogspot.be/2016/01/gemaakt-om-te-baren-enal.html



Tine Claus - 12-01-2015


Gisterenavond heb ik - nu 35 weken zwanger - kunnen genieten van een zwangerschapsmassage van Andrea. Dit is echt een ervaring die je als zwangere vrouw niet wil missen! Tot nog toe had ik me steeds redelijk oncomfortabel gevoeld in mijn lichaam. Deze zwangerschap kwam redelijk snel op de vorige (drie maanden tussen) en hoe graag ik ook terug zwanger wilde zijn, fysiek is het toch een kleine marteling.

Gisterenavond heb ik me voor het eerst in lange tijd echt een uur volledig kunnen ontspannen. En ook vandaag nog voel ik me zo vrij in mijn lichaam, dat gevoel heb ik lang niet meer gehad. In plaats van "all the way" zwanger voel ik me nu gewoon drager van een klein baby'tje. Mijn rug, benen, nek doen eens even geen pijn meer, zalig!

De aanpak van Andrea is echt uniek, ze voelt precies aan wat je nodig hebt. Ook de etherische oliën, de warme handdoeken en het comfortabele bed (met uitsparing voor buik en borsten!) zijn zalig. Ik heb meteen een tweede afspraak gemaakt voor een vervolg. Als ik dit gevoel kan aanhouden tot aan de bevalling wordt dat peace of cake!

Ah ja, en mijn man zei bij thuiskomst dat ik er heel fris uitzag dat was ook lang geleden! Een aanrader! Merci Andrea!



Sandra - 01-01-1970


Zwangerschapsmassage - heerlijk ontspannend, relaxerend en vooral geruststellend

Ik heb me tijdens mijn zwangerschap 2 maal laten masseren bij Andrea en het was h̩̩eerlijk!
Het heeft me zo'n deugd gedaan om een volledige lichaamsmassage te krijgen van een uur - liggend op de rug en op de buik. Andrea heeft een speciale tafel met uitsparingen voor de borsten en de buik waardoor je je helemaal kan relaxen en lekker kan ontspannen.
De massage is naakt in een lekker verwarmde ruimte met relaxerende muziek en lekker geurende olien. Ik was vanaf seconde 1 ontspannen. Andrea is dan ook een heel aangename vrouw die je lekker op je gemak stelt. Ook al voelde ik me niet helemaal lekker in mijn lijf, ik was wel wat kilo's bijgekomen tijdens mijn zwangerschap en ik ben in mijn laatste maand geweest waarin ik ook nog eens vocht op hield, maar ik voelde me onmiddellijk op mijn gemak bij haar en het heeft me zoveel deugd gedaan.

Een aanrader!



Machteld - 01-01-1970


Graag zou ik hieronder mijn bevallingsverhaal willen vertellen, in het bijzonder om Andrea, Tom, Krisje, Anja en An te bedanken voor de deskundige begeleiding voor, tijdens en na mijn bevalling.

Na meer dan een week na mijn uitgerekende bevallingsdatum kwam dan toch het moment van de waarheid! Rond 02u30 "s nachts werd ik wakker door weeën. Ze waren nog niet zo pijnlijk, maar ik voelde wel meteen dat ze veel meer in golven kwamen: eerst wat opbouwen en dan weer wegebben. Dat was toch anders dan de voorweeën die ik al drie weken lang had, waarbij ik gewoon een voortdurende menstruatie-achtige pijn had in onderrug en onderbuik. Tussen 03u30 en 04u00 werden de weeën heviger. Ik ben dan een uurtje in de woonkamer gaan zitten, en heb de madrugale golvengrafiek erbij genomen. Ik ben kruisjes beginnen zetten bij elk hoogtepunt van een wee. Ondertussen gebruikte ik de buikademhaling die ik bij Tom geleerd had om de weeën op te vangen. Dat ging allemaal heel goed, en ik voelde me rustig en blij dat het misschien nu eindelijk echt begonnen was, en spontaan dan nog! Al snel werd duidelijk dat zitten op de zitbal en met mijn hoofd op de leuning van de zetel voorovergebogen liggen voor mij heel goed werkte. De weeën kwamen ongeveer om de 7 minuten.

Om 05u00 heb ik mijn man Philip dan wakker gemaakt, met de mededeling: "De bevalling is begonnen, ik ben er zeker van!". Samen hebben we dan tussen de weeën door nog alle laatste spulletjes in de koffer gestoken, zodat we klaar zouden zijn om later te vertrekken. Samen in de nacht thuis de arbeid starten had iets heel bijzonders en intiems, waar ik nu nog steeds met plezier aan terugdenk. Al snel kwamen de weeën sneller op elkaar, nu om de 4-5 minuten. Tijd om naar het wachtnummer van La Madrugada te bellen! Philip kwam bij me zitten, en we hebben de afspeellijst met rustige muziek opgezet die ik de dag ervoor nog had samengesteld voor tijdens de arbeid.

Rond 06u00 kwam Tom bij ons thuis aan. Ik voelde me meteen erg rustig en op mijn gemak, en zag het echt wel zitten allemaal. Na zijn onderzoek op mijn bed bleek dat ik al 3cm had, dat was een enorme opluchting! De bevalling was bezig en vorderde. Ik voelde me goed, kon de weeën nog goed opvangen en had veel vertrouwen in mezelf. Op dat moment ben ik ook de slijmprop beginnen verliezen, alweer een stapje dichter!

Tussen 06u00 en 08u00 werden de weeën heviger, ik moest me nu echt goed concentreren op mijn ademhaling om de pijn aan te kunnen. Maar tussen twee weeën kon ik wel nog praten met Tom en Philip, en dat ontspande me wel. Philip bleef ook de hele tijd bij mij zitten en sprak me veel moed in. Soms hield ik hem vast tijdens het opvangen van een wee, dan weer masseerde hij mijn rug of bracht hij me wat thee en een muffin die hij de avond ervoor nog gebakken had. Tom bleef een beetje op de achtergrond, en ook dat vond ik echt aangenaam. Gewoon weten dat hij er was, maar dat ik het zelf wel aankon samen met Philip, gaf me veel zelfvertrouwen.

Om 08u00 moest Tom vertrekken, en werd hij afgelost door Andrea om 08u45, die de rest van de bevalling verder zou begeleiden. Die drie kwartier alleen thuis werden de weeën echt wel heviger, en hoopte ik dat Andrea er snel zou zijn. Het was toch een beetje griezelig om met z'n tweetjes over te blijven, hoeveel steun ik ook kreeg van Philip. Van zodra ze er was, was ik terug wat rustiger. Andrea hielp me al snel om de pijn te verlichten. Ze toonde aan Philip waar hij me in mijn onderrug kon masseren. Ze hielp me te focussen op mijn ademhaling en niet te panikeren of energie te verliezen door te veel geluid te maken. Op een bepaald moment was ik zo intens bezig met de buikademhaling, dat ik echt in een roes terecht kwam. Het was alsof ik iets genomen had dat de pijn draaglijker maakte.

Bij het volgende onderzoek, rond 09u30, bleek ik al 6-7cm te hebben. Het onderzoek zelf vond ik op dat moment helemaal niet aangenaam. Op mijn rug in bed liggen maakte de pijn intenser, en ik wilde gewoon terug naar mijn zitbal in de woonkamer. Andrea besloot dat we rond 10u naar het ziekenhuis zouden vertrekken. In de auto de weeën opvangen was niet evident. Ik hield me vast aan het handvat boven me, en probeerde mijn ademhaling te controleren. Ik weet nog dat ik tegen Philip zei: "Ik ga dit kunnen zonder epidurale, nu geef ik niet meer op". Door de autorit was ik even uit mijn roes gestapt en kon ik weer helder denken.

Aan de spoedafdeling aangekomen, heb ik het stuk naar de verlosafdeling zelf te voet afgelegd. Ik vond het vervelend dat voorbijgangers en ziekenhuispersoneel de hele tijd vroegen of ik "ocharme" geen rolstoel wilde. Nee, ik kon stappen en wilde zo snel mogelijk naar boven! Toen er weer een wee kwam, heb ik me vastgehouden aan een ijzeren wasrek dat in de gang van de spoedafdeling stond, en nadien stapte ik weer verder. Andrea zorgde ervoor dat niemand me lastigviel.

In de verloskamer aangekomen had Krisje, die toen op de afdeling aan het werk was, al een bad laten vollopen. Ik heb snel mijn kleren uitgetrokken en ben in het bad gaan zitten. Voor even verminderde de pijn, dat deed echt deugd! De weeën werden al snel weer heviger, en ik kon steeds moeilijker een houding vinden in het bad om ze op te vangen. Ik werd ook heel draaierig na een tijdje. Andrea heeft me toen druivensuiker en zout water gegeven, en dat werkte wel. Ze voelde ook ontzettend goed aan dat ik oververhit geraakte, en het koude washandje op mijn voorhoofd deed op dat moment echt wonderen.

Ondertussen had Philip de hele tijd mijn hand vast, ververste hij telkens het washandje en sprak hij me moed in. Ik begon steeds meer druk naar beneden te voelen. Andrea heeft een aantal keer de harttonen van de baby in het badje beluisterd, en ook een vaginaal onderzoek gedaan. Daaruit bleek dat ik nog maar 7cm had, ik bleef dus een tijdje steken en dat was op het moment wel zwaar, want de pijn werd intenser en intenser. Ik had het even moeilijk, en wilde uit het bad. Ik ben toen met behulp van het grijpkoord uit bad geraakt, en weer op een zitbal gaan zitten. Het opvangen van de weeën met mijn ademhaling werd alsmaar moeilijker, en ik begon ook meer en meer geluid te maken.

Bij het volgende onderzoek had ik 8cm, en zijn mijn vliezen gebroken. Ik herinner me nog goed dat ik het verbazingwekkend vond hoeveel vruchtwater er maar uit me bleef lopen. Elke keer zei ik: "Het stroomt eruit!". Daarna werden de weeën echt heel pijnlijk. Ik had Philips hulp nu heel hard nodig. Ik kneep de hele tijd in zijn hand en arm tijdens een wee. Andrea masseerde mijn rug, wat anders kon ik het niet volhouden.

Toen de pijn echt enorm werd, ben ik op het bed gaan liggen op mijn rug, en onderzocht Andrea me opnieuw. Ik had 9 cm, maar ze vreesde dat het hoofdje vreemd gedraaid zat in mijn bekken. Ze haalde er een andere vroedvrouw Els bij, en ook die kon de ligging moeilijk bepalen. Om te kunnen starten met persen, heeft Andrea toen met haar vingers inwendig de ontsluiting bij elke wee proberen groter te maken. Dat had effect, want al snel had ik 10 cm. Nu, rond 12u, kon het echte werk eindelijk beginnen.

In het begin wist ik niet hoe ik moest persen. Doordat Els met haar vinger in me liet voelen in welke richting ik moest persen, begreep ik het al veel beter. Philip en Andrea hadden beiden een voet vast. Ik hield mijn armen onder mijn knieën en bij elke wee probeerde ik tot drie keer toe adem te happen en heel hard mee te persen. Maar na een half uur kwam er nog steeds geen schot in de zaak, en begon ik heel erg moe te worden. Ik zag het allemaal niet meer zitten, begon steeds harder te schreeuwen en riep telkens: "Wanneer komt ze nu, ik kan niet meer, ze moet eruit!". Na een tijdje is Els met al haar gewicht op mijn buik beginnen duwen bij elke wee, met haar voeten tegen de muur achter me. Wat een helse pijn!

Ik had op dat moment niet door dat er echt een probleem was. Toen de gynaecoloog na een uur persen binnenkwam, werd het echt serieus. Ook hij kon de ligging van het hoofd niet goed bepalen, en besloot om de kiwi te gebruiken om het hoofdje te doen draaien, in combinatie met het duwen op mijn buik. Na een paar pogingen lukte het nog steeds niet, en begonnen ze onderling te overleggen. Ik besefte dat niet goed op dat moment, ik kon alleen maar aan de helse pijn denken en wilde dat het stopte. Achteraf heb ik gehoord dat de gynaecoloog op dat moment een keizersnede wilde doen, maar dat de vroedvrouwen nog hebben aangedrongen om de ventouse (grotere, metalen vacuümpomp) te proberen. Hij wilde dat aanvankelijk niet, maar omdat de harttonen van de baby nog goed waren, heeft hij het toch geprobeerd. Na twee weeën was er nog steeds niet veel vooruitgang. Net toen de gynaecoloog wilde stoppen, na 1u20 persen, kwam er een enorme wee, keek Andrea me in de ogen en zei heel kordaat: "Machteld, nu moet je alles geven, het moet nu gebeuren!". Ook de gynaecoloog vroeg me even om terug adem te halen, keek me in de ogen, en zei: "Machteld, nu moet je echt alles geven en heel hard persen, je kindje moet eruit." Dat zetje had ik nodig om met mijn laatste krachten de volledige wee enorm door te persen. Net toen het bijna te laat was, kwam het hoofdje langzaamaan tevoorschijn. Na nog enkele keren persen, voelde ik het hoofd er uiteindelijk uitkomen. De pijn die de ventouse, het scheuren en het duwen op mijn buik tesamen veroorzaakte, zal ik nooit meer vergeten.

Opeens zei de gynaecoloog: "Machteld, buig voorover en neem je kindje er maar uit". Ik wist niet wat me overkwam! Ik boog voorover, bracht mijn handen onder haar oksels, trok Olivia zelf uit me en legde ze op mijn buik. Een onvoorstelbaar en wonderlijk moment dat ik nooit meer zal vergeten! Al snel kwamen de tranen, en ook Philip was heel erg emotioneel. Wat meteen opviel, waren haar schattige donkere haartjes, en haar dikke armpjes en beentjes. Ik vroeg ook of het toch wel zeker een meisje was. We hebben de navelstreng nog mogen voelen kloppen, waarna Philip die heeft doorgeknipt. We waren ook allemaal erg verwonderd hoe groot en zwaar ons meisje wel niet was. Ook de gynaecoloog en de vroedvrouwen hadden dit niet verwacht.

Na de bevalling vond ik het hechten niet fijn, ik had immers een tweedegraadsruptuur, dat duurde naar mijn gevoel veel te lang en was er te veel aan. Maar doordat dat zo goed gebeurd is, heb ik er na de bevalling niet zoveel last meer van gehad. Nadien moest de placenta nog komen, maar na één keer duwen op de buik en trekken aan de navelstreng, kwam die eruit. Ik herinner me wel nog dat ik het zachte, warme en natte gevoel daarvan niet onaangenaam vond. De gynaecoloog heeft de placenta ook laten zien aan ons en een beetje uitleg gegeven. Blijkbaar was die echt gigantisch! Daardoor was ons meisje zo groot geworden, ze had gewoon alles wat ze nodig had in mijn buik.

Na de geboorte zijn we nog een hele tijd in de verloskamer gebleven. Andrea heeft toen de eerste foto's van ons drietjes getrokken. Nadien moest ze vertrekken, en gaf ze me nog een kus. Ook de gynaecoloog was klaar met zijn werk, en nam afscheid. Daarna hebben we een moment met ons drietjes gehad. Tijd om onze tranen van geluk, opluchting en uitputting te laten vloeien. Ook tijd om Olivia voor de eerste keer aan de borst te laten drinken, een heel bijzonder moment. Ze dronk wel een uur lang, totdat de vroedvrouw kwam om haar te wegen en te meten, en mij te wassen in bed. Toen pas bleek hoe groot ze wel niet was: 4,620 kg en 53,5 cm! Had dit kind echt in mijn buik gezeten? Hoe had ik haar in godsnaam eruit gekregen? Vragen die ik me de dagen nadien nog wel vaker zou stellen. Ik was zo trots op mezelf dat ik dit had gekund zonder epidurale! Ondanks de pijn, zou ik het achteraf gezien niet anders gewild hebben.

Toen ons ziekenhuisbed naar onze kamer op de kraamafdeling werd gereden, begon ons leven met z'n drietjes. De recuperatie van de bevalling en het opstarten van de borstvoeding gingen veel moeilijker dan ik gedacht had, maar uiteindelijk kwam alles goed. Het cliché klopt echt, als je je baby in je armen houdt, is het de pijn allemaal waard geweest!



Caroline - 01-01-1970


Eerst vond ik het een lastig idee, begeleid worden door vijf verschillende vroedvrouwen. Ik vroeg me af hoe je nu met vijf mensen tegelijk een hechte band kunt opbouwen in de aanloop naar je bevalling. Maar toen ik elk van hen leerde kennen, bleek dat ze allemaal op één lijn zitten en dat ze allemaal stuk voor stuk zo lief en zo betrokken zijn, dat het op het moment van de bevalling geen punt meer was voor mij.
Ik heb mij in mijn zwangerschap uitstekend begeleid, gesteund en getroost gevoeld. Ik wens elke vrouw toe dat ze zich tijdens haar zwangerschap en kraamperiode zo liefdevol omringd weet. Een consult duurt een uur, en als je nog meer vragen zou hebben, waarschijnlijk nog langer. De zorg die je krijgt omvat ook veel meer dan "groeit de baby volgens het boekje': er is plaats voor jouw beleving, en de beleving van alle mensen in het gezin.
Tijdens de bevalling werd ik begeleid door Andrea en Anja. Een razendsnelle, vlotte bevalling. Hoewel het heel snel ging, had ik op een bepaald moment het gevoel dat het niet meer ging en ik vroeg aan Andrea: "hoe lang zal het nog duren"? Ze zei: "nog twintig minuten". En twintig minuten, dat zag ik nog zitten, en ik vloog er met goede moed in. (Heeft het echt nog twintig minuten geduurd, ik weet het niet, maar volgens mijn gevoel is het daarna heel snel gegaan.)
In de kraamtijd was Andrea extra attent omdat ik risico liep op postpartum depressie. Ze merkte op dat ik een ernstig ijzertekort had, dat met een infuus in het ziekenhuis snel verholpen was. Zonder haar zouden het zware maanden geworden zijn, met extreme vermoeidheid en futloosheid. Ik ben ongelooflijk blij dat mij dat bespaard gebleven is.
Het was een mooie, rustige kraamtijd. Het is heerlijk om de eerste tijd met je baby'tje thuis te kunnen doorbrengen, terwijl je toch de beste zorgen krijgt. De vroedvrouw komt elke dag langs, en is constant bereikbaar als je toch een vraag of een probleem zou hebben. En vertelde ik al dat alle vroedvrouwen ontzettend veel kennis over borstvoeding hebben? (Dat is iets anders dan ziekenhuizen waar elke verpleegster iets anders zegt)
Of je nu thuis wilt bevallen of in het ziekenhuis, een vroedvrouw aan je zijde is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven. En ik kan de vroedvrouwen van La Madrugada warm aanbevelen.



Jasmijn Verlinden - 01-01-1970


Op het einde van mijn zwangerschap en een drukke job, dan is niets zo heerlijk als een massage bij Andrea. Ik heb meteen een nieuwe sessie geboekt!



Lise Engels - 01-01-1970


Het is heerlijk om te bevallen in de veilige, zachte, rustige handen van de vroedvrouw.
Eeuwig respect & waanzinnig veel dank voor wat jullie doen.

Liefs, Lise & Rocco



Elly Ceuppens - 01-01-1970


37 weken zwanger van onze 3de dochter en vandaag voor de eerste keer een zwangerschapsmassage mogen beleven. Heerlijk genieten! Een uur volledige ontspanning in de goede sfeer bij een superlieve vroedvrouw. Na maanden eindelijk nog eens op je buik kunnen liggen en dat terwijl iemand je rug masseert... genieten!
Had ik hier maar weet van gehad tijdens mijn vorige zwangerschappen..."
Ik heb meteen een nieuwe afspraak gemaakt volgende week, hopelijk beval ik niet te vroeg.

Een aanrader voor elke zwangere vrouw!

Elly



Annelies Van Mol - 01-01-1970


Wat een ervaring. Wat een fijne mensen.
Bevallen met La Madrugada heeft van onze bevalling een onvergetelijk moment gemaakt.
Herinneringen om te koesteren, om door te vertellen aan iedereen rondom ons, zodat ook anderen van deze ervaring kunnen genieten.

Al vanaf de eerste kennismaking voelden we ons heel erg welkom bij La Madrugada. Er was ruimte voor ons verhaal, voor onze vragen, voor onze eigen keuzes. Met het oog op thuisbegeleiding leerden we iedereen kennen. Vijf verschillende mensen, maar ̩̩n gemeenschappelijke visie: ons een mooie bevalling bezorgen. En of dat gelukt is...

Hoewel ik op voorhand wist dat ik een natuurlijke bevalling wilde, werd mijn bevalplan steeds concreter naarmate ik vaker op bezoek ging bij La Madrugada. Wat heel fijn was, was dat er nooit iets werd opgedrongen. Alles kon en mocht, zolang het maar onze eigen keuze was en we er zelf achter stonden. Zo werd meermaals benadrukt dat het ònze bevalling was en dus ook ònze keuze. Gaandeweg leerde ik meer en meer over zwanger zijn, en vooral over de mogelijkheden om te bevallen. Mijn toenmalige gynaecoloog, verbonden aan Sint-Augustinus, hield er echter andere visies op na dan ik (te snel inleiden, te vaak pijnstilling, de tussenkomst van vroedvrouwen minimaliseren), waardoor ik liever op zoek ging naar een andere gynaecoloog. En zo hielp La Madrugada me ook bij deze overstap en kwam ik, een week voor mijn uitgerekende datum, bij het Sint-Vincentius terecht (en bij een gynaecoloog die dezelfde visie deelde als ik). En maar goed ook, of ik had niet zo'n mooie bevalling gehad.

En toen was het dus zover... De uitgerekende datum kwam steeds dichterbij. Maar er kwam maar niets op gang. La Madrugada begeleidde me ook hier weer fantastisch in. Wat was er mogelijk zonder te moeten inleiden? Waar kon ik de natuur een handje helpen? En zo, na 12 lange dagen wachten, begon dan toch de bevalling. Op zaterdagnacht belden we naar het wachtnummer. Andrea bleek vroedvrouw van dienst te zijn. De weeën waren nog niet regelmatig, maar Andrea besloot zondagochtend toch even langs te komen. En maar goed ook, want ik bleek toch al 7cm ontsluiting te hebben. Op naar het ziekenhuis dus. Daar ben ik vrijwel meteen in bad gesprongen, om er pas uit te komen toen ons meisje geboren was. De arbeid duurde best lang, maar de hele tijd voelde ik een enorme steun van Andrea en sprak ze me bemoedigend toe. De sfeer was heel sereen en geruststellend. Andrea gaf me de tijd om de bevalling op mijn eigen tempo te doen. Daar waar mijn vorige gynaecoloog waarschijnlijk al hulpmiddelen zou willen gebruiken, liet Andrea me mijn gang gaan, terwijl ze ons meisje nauwlettend in de gaten hield. Na een goede twee uur persen was het dan zo ver. Eindelijk, onze kleine meid in onze armen! Heerlijk, mijn bevalling zoals ik het gehoopt had... Mooi, sereen, onvergetelijk!

Ook de nazorg was fantastisch. Zo belde Tom ons de dag nadien al even op met felicitaties, kwam Krisje tijdens de bevalling nog even een bemoedigend woordje inspreken en konden we de dag nadien ook even met Anja praten aan ons ziekenhuisbed. We voelden ons echt zo veel meer dan een standaard patiënt. Tijdens de bezoekjes aan huis nadien konden we ook weer al onze vragen stellen rond de borstvoeding en de zorg voor ons kindje. We gaan hen missen, nu het laatste bezoekje er bijna op zit...

We moeten er alleszins niet over nadenken: als we in de toekomst nog eens zwanger zijn, laten we ons sowieso opnieuw begeleiden door La Madrugada. En in tussentijd... kunnen we onze mond niet houden over deze prachtige ervaring en zijn we wandelende reclameborden voor La Madrugada geworden! :-)

Bert, Annelies & Lois



sofie - 06-11-2014


Hallo, zouden jullie mij de naam van jullie gynaecoloog kunnen doorgeven aub want ik had het "nummer in de rij"-ervaring bij Sint-Augustinus bij m'n vorige bevalling en zou het deze keer veel harmonieuzer willen hebben.
Alvast proficiat met de geboorte van Lois!



Jill Van Reet - 10-04-2013


Mijn bevalling
De weeën begonnen rond 22 uur, heel zachtjes. Ik maakte het thuis gezellig en begon me op de komst van mijn meisje voor te bereiden.
Wanneer de weeën heftiger zouden worden, zou er iemand van La Madrugada komen. Dan kon ik thuisblijven tot het tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Dat was althans het plan!

Plots kwamen de weeën in alle hevigheid door. Ik kon niets anders dan erin mee te gaan.
Andrea was gebeld en onderweg, maar kleine Lucy had geen geduld. Tijd om na te denken was er niet, want daar was alweer de volgende wee! Ik deed maar wat goed voelde. Verstand op nul, gevoel op volle kracht! En toen was plots het hoofdje daar. Even paniek... wat moest ik doen???? Maar ik moest helemaal niets doen, mijn lichaam deed het werk! Een laatste krachtige wee en Lucy was geboren!!!!
We moesten ook niet meer naar het ziekenhuis, Andrea nam alle zorgen op zich. Zo konden we fijn in onze eigen vertrouwde omgeving blijven.

Een heel bijzondere ervaring!
 
Borstvoeding

Mijn dochter is ondertussen 9 maanden en krijgt 's ochtends en 's avonds nog steeds borstvoeding.
Had je dit tegen me gezegd tijdens de eerste maanden, ik had het niet geloofd!
Zoiets natuurlijk, maar toch voelde het eerder omslachtig en moeilijk.
Andrea verzekerde me dat het allemaal makkelijker zou worden, maar ik kon het maar moeilijk geloven.
Drie maanden zet ik door, dacht ik, voor m'n kleintje want ze verdient het! Maar drie maanden werden er zes en zelfs negen!!! Andrea kreeg gelijk.
Niets is zo gemakkelijk eens je ermee weg bent! Altijd bij de hand, altijd de juiste hoeveelheid, en altijd de juiste temperatuur!
En niet te vergeten, 't is gewoon zo'n fijn rustmomentje even samen, even alles op pauze!