In 2008 vinden enkele gelijkgestemde zielen elkaar in de wandelgangen van het Sint-Vincentiusziekenhuis in Antwerpen: Tamara, Anja, Andrea en ikzelf, Tom . We dromen van een multidisciplinaire praktijk waar we kwaliteitsvolle zorg kunnen bieden aan zwangere vrouwen en hun partners tijdens de zwangerschap, geboorte en het postpartum. Het is collega Anja die de naam “La Madrugada” als naam voorstelt. En het is ook Anja die ervan droomt om ooit een geboortehuis op te richten, zo eentje met een sportraam waar vrouwen zich aan kunnen vastklampen tijdens het opvangen van de weeën.

Op 2 november 2008 gaat “La Madrugada” officieel van start! We zetten onze eerste stapjes als zelfstandigen in bijberoep waar we vooral arbeidsbegeleidingen aan huis aanbieden om dan als doula mee te gaan naar het ziekenhuis waar de gynaecoloog de bevalling begeleidt. Veel thuisbevallingen doen we op dat moment nog niet.

Na verloop van tijd, vragen onze cliënten of wij niet zelf de geboortes kunnen begeleiden in het Sint-Vincentiusziekenhuis, “want daar zijn jullie toch voor opgeleid?”. We durven de vraag te stellen aan de directie en ja, dat mag! Maar aanvankelijk niet meer dan 4 geboortes per vroedvrouw per jaar! Geen idee wie die regel ooit bedacht heeft, maar na een jaar of twee wordt die beperking uiteindelijk opgeheven.  Tot maart 2022 blijft Sint-Vincentius het ziekenhuis waar we 80% van onze geboortes begeleiden. We groeien en bloeien als praktijk en beginnen ook steeds meer samen te werken met andere zorgverleners waardoor La Madrugada uitgroeit tot een heuse multidisciplinaire praktijk.

Het altijd beschikbaar zijn, de gekke werkuren en de grote verantwoordelijkheden die samengaan met dit beroep maakt dat het voor veel collega’s een uitdaging is om dit te (blijven) combineren met een gezinsleven. Daar komt nog bij dat we – als we eenmaal de sprong maken om zelfstandige in hoofdberoep te worden – merken dat het financieel moeilijk is om het hoofd boven water te houden. Daarom beslissen we in 2016 om als eerste Antwerpse praktijk te deconventioneren. Een spannende stap destijds maar het brengt ons even wat rust. Tot we onverwacht afscheid moeten nemen van onze dierbare collega Anja. La Madrugada davert even op zijn grondvesten maar we vinden een nieuwe collega om ons werk en de droom van Anja verder te zetten.

Er zijn een aantal collega vroedvrouwen die af en toe eens een vervanging doen bij ons, maar de kern van La Madrugada bestaat de eerste 10 jaren vooral uit Andrea, An, Krisje, Anja en ikzelf. In 2017 komt Lise onze ploeg versterken en vanaf 2020 verwelkomen we Rinke bij ons in het team. Krisje begeleidt vanaf dan geen geboortes meer. In mei 2022 schort Sint-Vincentius het contract op met alle zelfstandige vroedvrouwen waardoor we nog eens stevig op onze grondvesten daveren. Gelukkig houdt AZ Monica haar deuren open voor zelfstandige vroedvrouwen. En dus gebeurt er voor veel cliënten plots een shift van het ene naar het andere ziekenhuis. Niet evident als je (hoog)zwanger bent om dat te moeten verwerken. Zo dankbaar dat de meeste cliënten ons gevolgd zijn naar AZ Monica! En het is voor mij een extra motivatie om nu echt werk te maken van dat geboortehuis waar we ooit van droomden (jawel, mét sportraam)!

Maar wanneer Andrea, Lise en An niet veel later aangeven dat ze tegen hun fysieke grenzen aanbotsen, zien we ons genoodzaakt om te polsen bij andere praktijken willen we onze geboortebegeleiding blijven doen. Zo belanden we in de lente van 2023 bij Pachamama… en vragen hen met een klein hartje of zij het zien zitten om met ons samen te werken. We spreken zoveel mogelijk zaken goed door op voorhand en besluiten in september 2023 om het een jaartje te proberen. We vinden het allemaal wel spannend, maar het voelt meteen goed!

We besluiten dan ook om echt samen te gaan als praktijken en blijven meegaan met alle wendingen die eigen zijn aan een bruisende praktijk. Zo is Veerle ons team komen versterken het afgelopen jaar en staat Maxime in de startblokken klaar om volwaardig deel uit te maken van ons team. Op die manier zijn we verzekerd van een team dat dynamisch en veerkrachtig kan werken tijdens eventuele pieken en kunnen collega’s er even tussenuit gaan als de behoefte er is. Wat een zegen om te mogen samenwerken met zulke gedreven, zorgzame en toegewijde collega’s. En daarmee bedoel ik echt álle collega’s (psychologen, osteopaten,…) die deel uitmaken van het grote warme nest dat La Madrugada intussen geworden is.

Het duurt wel een tijdje voor we de knoop kunnen doorhakken wat de naam van de praktijk betreft… “La Madrugada” en “Pachamama” zijn allebei zo betekenisvol en krachtig als naam. Het is dan uiteindelijk La Madrugada geworden, maar wees maar zeker dat jullie de Pachamama-energie en kracht zullen blijven voelen doorheen ons verdere bestaan.